ΤΟ ΣΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΤΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

Στρες και καρκίνος 

Δεν είναι πια φήμη

Το Στρες – Η Πρώτη Συναισθηματική αιτία Εκδήλωσης καρκίνου

Πως μπορείτε ΝΑ ζήσετε ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ Ζωή χωρις άγχος ΚΑΙ ΝΑ  Προλάβετε  τον καρκίνο ΚΑΙ ΑΛΛΑ Προβλήματα Υγειας?

Μαθαίνοντας να ελέγχετε τα επίπεδα της κορτιζόλης σας και να αναπροσαρμόζετε το συναισθηματικό στρες με βάση μια πιο υγιή προοπτική.

Όταν μάθετε πώς να εξισορροπείτε του φυσιολογικούς παράγοντες του ύπνου, της διατροφής και της άσκησης με αυτούς της νοητικής και συναισθηματικής υγείας, θα αρχίσει να αποκαθίσταται και η υγεία, σωματική και συναισθηματική.
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το υψηλό και χρόνιο στρες είναι μείζων παράγοντας κινδύνου για εκδήλωση καρκίνου και άλλων διαταραχών. Το ερώτημα είναι όμως πώς το στρες προκαλεί καρκίνο? Αυτό απαντάται με μια σοβαρή ανάγνωση για το τι κάνει το στρες φυσιολογικά στον οργανισμό. Ο Hans Selye, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της έρευνας γύρω από το άγχος είχε διαχωρίσει το στρες σε δύο κατηγορίες. Το αγωνία («κακό» στρες) και το eustress («καλό» άγχος). Το αγωνία είναι μια χρονικά εκτενής και ζημιογόνος απόκριση η οποία επηρεάζει αρνητικά όλα τα όργανα, τους αδένες και τα συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του ανοσοποιητικού.

Το eustress είναι ένα βραχυπρόθεσμο ευεργετικό ερέθισμα στο σύστημά μας. Για παράδειγμα, αν ανεβοκατεβείτε τις σκάλες δέκα φορές, θα νιώσετε ευεργετικά. Αν όμως το επαναλάβετε χίλιες φορές θα νιώσετε εξαντλημένος και χωρίς καθόλου ενέργεια. Το eustress προωθεί λοιπόν την υγεία ενώ το αγωνία την εξαλείφει.
Η απόκριση στο στρες ελέγχεται από τον εγκέφαλο μέσω του άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια (HPA άξονα).

Ο υποθάλαμος, ο οποίος θεωρείται ο εγκέφαλος του εγκεφάλου, είναι ένα τμήμα το οποίο ανιχνεύει βιοχημικές μεταβολές, παρόμοιες με αυτές του θερμοστάτη στο σπίτι σας.

Αν κάποιες ουσίες ανέβουν ή μειωθούν πολύ, ενεργοποιεί την απόκριση του εγκεφάλου. Ο υποθάλαμος ειδοποιεί τον κύριο ορμονικό αδένα, την υπόφυση, να στείλει μήνυμα στα επινεφρίδια ώστε αυτά να απελευθερώσουν μια ορμόνη που ονομάζεται κορτιζόλη. Όταν η κορτιζόλη διατηρείται στα επιθυμητά επίπεδα, τότε λειτουργεί ως αντιφλεγμονώδες και προωθεί την υγεία.

Όταν η κορτιζόλη όμως αυξάνεται πάρα πολύ λόγω σημαντικού στρες ή μειώνεται λόγω χρόνιου στρες, υπονομεύει τη σωστή λειτουργία του ανοσοποιητικού και του πεπτικού συστήματος, αυξάνει τη φλεγμονή, αυξάνει το σάκχαρο στο αίμα, αποδιοργανώνει τις ορμόνες και αλλοιώνει την οστική πυκνότητα.

. Παράλληλα,

Η συνεχώς αυξημένη  μειωμένη κορτιζόλη προδιαθέτει ΓΙΑ καρκίνο ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΙΚΙΛΙΑ διαταραχών

Τί ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ όμως κορτιζόλη ΝΑ βγαίνει Εκτός ?

1. Το ψυχολογικό / συναισθηματικό στρες (αγωνία)
2. Η έλλειψη σωστού ύπνου
3. Η διατροφή υψηλή σε σάκχαρα  και άμυλο
4. Καθόλου Άσκηση
Ο Καρκίνος ευνοείται ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ Η. κορτιζόλη χρονίως αυξημένη  Η. επινεφριδιακή κόπωση (εξάντληση των επινεφριδίων) προκαλεί ανοσοκαταστολή και το ανοσοποιητικό σύστημα είναι αυτό που προλαμβάνει τα καρκινικά κύτταρα (που όλοι έχουμε) από το να σχηματίσουν όγκους.
Το πλέον σημαντικό πλάνο διαχείρισης του άγχους ξεκινάει με τον κατάλληλο ύπνο, τόσο σε χρόνο όσο και σε ποσότητα, την καλή διατροφή και την άσκηση, ενώ πολύ σημαντική είναι η διαχείριση του άγχους και του στρες υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η θετική στάση ζωής μπορεί να ακούγεται ως κάτι άυλο και άσχετο με το σώμα μας, αλλά έχει σαφή βιοχημική βάση και η επήρεια της εδράζεται στον άξονα ΗΡΑ.
Η μέτρηση λοιπόν της κορτιζόλης και η κατάλληλη αγωγή για την κανονικοποίησή της είναι ιδιαίτερης σημασίας. Η κορτιζόλη, όπως και οι περισσότερες ορμόνες δεν είναι σταθερή κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ενώ είναι πολύ υψηλή το πρωί (για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ημέρας) το βράδυ μειώνεται αισθητά, για να ευνοήσει το σωστό ύπνο και την δημιουργία της μελατονίνης, έτσι ώστε οι εμπειρίες της προηγούμενης ημέρας να εντυπωθούν κανονικά και να προετοιμαστεί ο μεταβολισμός για την επόμενη .
Βιβλιογραφία
1.Stress χωρίς DistressH. Selye, Lippincott Williams & Wilkins? 1η έκδοση (Ιούνιος 1974)
2.Η νευροενδοκρινείς Επιπτώσεις των χρόνιο στρες για τον Καρκίνο H. Premal Thaker και Anil K. Sood. Semin Cancer ΒίοΙ. 2008 Ιούνιος? 18 (3): 164-170.
3. Τα αυξημένα επίπεδα της κορτιζόλης στον ορό σχετίζονται με υψηλού βαθμού του όγκου σε ασθενείς με νεφροκυτταρικό καρκίνωμα
Rasmuson Τ, Ljungberg Β, Grankvist K, J Jacobsen, Olsson Τ. Acta Oncol. 2001?. 40 (1) :83-7
4. Η ιντερλευκίνη-6 επίπεδα και την ενεργοποίηση του άξονα ΗΡΑ σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή.
Soygur Η Palaoglu O, Akarsu ES, Cankurtaran ES, Ozalp Ε, Τουρχάν L, Ayhan IH.Prog Neuropsychopharmacol Biol Ψυχιατρικής. 15 του Αυγούστου 2007? 31 (6) :1242-7. Epub 24ης Μαΐου 2007

http://www.siatsoucyprus.com/

ΠΩΣ ΜΕΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Oλο και περισσότερο,  έρευνες  αποκαλύπτουν τα όρια των φαρμάκων όταν πρόκειται για την μείωση του κινδύνου  από τον θάνατο με καρδιακή προσβολή, η  το εγκεφαλικό επεισόδιο και τα αιμοφόρα αγγεία της καρδιάς. Μια μελέτη, διαπίστωσε ότι τα φάρμακα δεν είναι η απάντηση όσον αφορά την μείωση των κινδύνων από καρδιακή προσβολή σε άτομα με διαβήτη. (Τα άτομα με διαβήτη τύπου 2  έχουν δύο έως τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιακή νόσο ή εγκεφαλικό επεισόδιο συγκριτικά με τους ενήλικες χωρίς διαβήτη.)

Η μελέτη διαπίστωσε ότι η αύξηση των δόσεων σε φάρμακα για τη μείωση της αρτηριακής πίεσης, της χοληστερόλης, του σακχάρου στο αίμα και  των τριγλυκεριδίων σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα δεν προσκόμισε κανένα επιπλέον όφελος όσον αφορά την μείωση των καρδιαγγειακών θανάτων. Με αυτά τα απογοητευτικά αποτελέσματα, η μελέτη για τους ερευνητές, ακόμη τόνισε την ανάγκη αλλαγών στον τρόπο ζωής ως μια σημαντική και ποιο οικονομικός αποδοτικός τρόπος για την μείωση των κινδύνων για την υγεία.

Γνωρίζουμε όλοι τους προφανείς τρόπους για την πρόληψη  της καρδιακής προσβολής: μην καπνίζετε, την άσκηση και την απώλεια βάρους. Αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα, εξίσου σημαντικά που μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο ακόμα περισσότερο

Μπορείτε να σταματήσετε τις καρδιακές παθήσεις.

Εδώ είναι 9 συμπληρώματα διατροφής που μπορεί να βοηθήσουν:

1. Πάρτε 1 έως 3 γραμμάρια / ημέρα ιχθυέλαιο.

 Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα βρίσκετε στα ψάρια και  αποδεικνύεται συστηματικά ότι βελτιώνει την υγεία της καρδιάς και μειώνει τον κίνδυνο για την  αρρυθμία της καρδιάς, από το καρδιακό επεισόδιο και  τον αιφνίδιο θάνατο. Σύμφωνα με μια ανάλυση, η κατανάλωση διατροφικών ιχθυελαίων ή η λήψη συμπληρωμάτων ιχθυελαίων σχετίζεται με 23% μείωση της συνολικής θνησιμότητας και 32% μείωση των θανάτων από καρδιαγγειακά αίτια σε άτομα με ή χωρίς καρδιαγγειακή νόσο.

 Τα Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα έχουν έναν μακρύ κατάλογο από καρδιαγγειακά οφέλη: κάνουν το αίμα σας λιγότερο παχύ και κολλώδης,  και θα βοηθήσει να κρατήσει τα ενδοθηλιακά κύτταρα που ευθυγραμμίζουν τα αιμοφόρα αγγεία σας υγιή; Έχουν στην κυτταρική μεμβράνη -σταθεροποιητικό αποτέλεσμα και συμβάλλουν στην ρύθμιση της ροής των ηλεκτρολυτών όπως το ασβέστιο, το νάτριο και κάλιο μέσα και έξω από τα κύτταρα. Αυτός είναι ένας λόγος που βοηθούν την ομαλοποίηση του καρδιακού ρυθμού.

2. Πάρτε ημέρα psyllium   Αυτές οι διαλυτές φυτικές ίνες μειώνει την ολική και την LDL χοληστερόλη και μπορεί να ενισχύσει τις επιπτώσεις των φάρμακων της στατίνης. Σε μια μελέτη, τα άτομα που έλαβαν 10 mg psyllium συν 10 mg Zocor, ένα φάρμακο στατίνης, συγκρίθηκαν με άτομα που παίρνουν 20 mg Zocor συν ένα εικονικό φάρμακο. Στην ομάδα ψύλλιο, LDL μειώθηκαν κατά 63%, σε σύγκριση με 55% που περνάνε τις στατίνες-μόνο

3. Πάρτε την ημέρα, από κόκκινο ρύζι ζύμης. Το Κόκκινο ρύζι ζύμης περιέχει μια ουσία – μονακολίνης K – που είναι ταυτόσημη με το δραστικό συστατικό για την μείωση της χοληστερόλης (φάρμακα) στατίνη Mevacor, και έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την χοληστερόλη και   βελτιώνει την ροή του αίματος – με λιγότερους παρενέργειες από τα φάρμακα  με στατίνες

. (Κόκκινο ρύζι ζύμης δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από άτομα με ηπατική νόσο.)

4. Πάρτε πράσινο τσάι.  Ένα βασικό στην κινεζική παραδοσιακή ιατρική,  το εκχύλισμα  του πράσινου τσαγιού έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την LDL χοληστερόλη κατά τουλάχιστον κατά 16%. Άλλες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι εκχύλισμα πράσινου τσαγιού μπορεί να βελτιώσει τη ροή του αίματος στις αρτηρίες. Το πράσινο τσάι είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό. Πλέον, περιέχει L-Theanine, μια φυσική μυοχαλαρωτική ουσία που βοηθά σαν ασπίδα την καρδιά σου από το άγχος.

5. Πάρτε CoQ10,για την πρόληψη και τη θεραπεία της καρδιακής νόσου  που οφείλονται στην ικανότητά της να βελτιώσει την παραγωγή ενέργειας στα κύτταρα,και  εμποδίζει τον σχηματισμό θρόμβου στο αίμα, και ενεργεί ως αντιοξειδωτικό. Μια σημαντική μελέτη διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που πήραν καθημερινά CoQ10 συμπληρώματα εντός τριών ημερών από  την καρδιακή προσβολή ειχαν σημαντικά λιγότερο πιθανότητες να παρουσιάσουν μετέπειτα καρδιακές προσβολές και πόνο στο στήθος. Ήταν επίσης λιγότερο πιθανό να αποβιώσουν από καρδιακή νόσο από εκείνους που δεν έλαβαν τα συμπληρώματα.

6. Πάρτε φυτικές  στερόλες (φυτοστερόλες).  Αυτές οι ενώσεις των φυτών μπλοκάρουν την απορρόφηση της χοληστερόλης και μπορεί να μειώσει την LDL χοληστερόλη κατά 10% περίπου. Φυτοστερόλες επίσης να λειτουργούν καλά με τις στατίνες και μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικές στην μείωση της χοληστερόλης από τον διπλασιασμό μια δόση στατίνης.

7.. Πάρτε 400-500 mg ΤΗΝ Ημέρα , μαγνήσιο.Χαμηλό μαγνήσιο παρατηρείται σε ποσοστό μέχρι 40% των ατόμων με διαβήτη τύπου 2, και συνδέεται με υψηλή αρτηριακή πίεση, καρδιαγγειακές παθήσεις, εγκεφαλικά επεισόδια, στηθάγχη, ακόμη και αιφνίδιο θάνατο από καρδιακή αρρυθμία. Η ανεπάρκεια του μπορεί να να προκληθεί από τα ίδια τα φάρμακα  και ορισμένα είδη διουρητικών. Και η έλλειψη καλίου, το σώμα σας δεν είναι σε θέση να διατηρήσει επαρκή επίπεδα καλίου, λόγω της ανεπάρκειας μαγνησίου Τα χαμηλά επίπεδα της βιταμίνης D θα βλάψει το σώμα  στην απορρόφηση του μαγνησίου .

8. Πάρτε την ημέρα μια βιταμίνης D. Τα επίπεδα στο αίμα της χαμηλής βιταμίνης D  αυξήνουν τον κίνδυνο για στεφανιαία νόσο, και μπορεί να βοηθήσει ακόμη και  το ασβέστιο για να καταθέσουν στις αρτηρίες, η οποία συμβάλλει στη σκλήρυνση των αρτηριών.Εάν πάρετε συμπληρώματα ασβεστίου, είναι σημαντικό να λαμβάνονται με βιταμίνη D για να προστατεύουν τα αιμοφόρα αγγεία σας.

http://www.siatsoucyprus.com/

ΠΩΣ ΟΙ ΚΥΤΤΑΡΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Πώς οι κυτταρικές αναμνήσεις προκαλούν αρνητικά συμπτώματα στη ζωή μας……!!!!!!!!!

Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από 7.000.000.000.000.000.000.000.000.000 (εφτά οκτάκις εκατομμύρια) άτομα. Καθένα από αυτά τα άτομα επηρεάζεται από τις σκέψεις σας. Κάθε φορά που κάνετε μια νέα σκέψη, δημιουργείτε νέες συνδέσεις (ή νευρικές οδούς) στον εγκέφαλό σας.

Όταν βιώνετε για πρώτη φορά μια εμπειρία, δημιουργείται ένα νευρικό δίκτυο, το οποίο ενεργοποιεί αυτομάτως τις ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα κάθε φορά που βιώνετε μια παρόμοια εμπειρία.

Αυτά τα νευρικά δίκτυα αποτελούν τις κυτταρικές σας αναμνήσεις. Όποτε βιώνετε ένα παρόμοιο γεγονός, ενεργοποιείται η ίδια ανάμνηση, και συνήθως δεν αντιλαμβάνεστε συνειδητά από πού προέρχεται ή γιατί νιώθετε έτσι.

Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες αντιδράσεις σας προκύπτουν αυτόματα, βάσει των αναμνήσεων από τις παρελθοντικές εμπειρίες σας. Αν μεγαλώσατε με σπουδαία πρότυπα και με ενθάρρυνση, τότε μπορεί να είστε ένας από τους τυχερούς που τώρα ζουν σε κατάσταση ευδαιμονίας.

Αν, όμως, υπάρχουν στο παρελθόν σας – είτε στη δική σας ζωή είτε στων προγόνων σας – τραύματα που δεν έχετε θεραπεύσει ακόμα, τότε πιθανόν η ζωή σας να είναι γεμάτη από παρόμοιες εμπειρίες που συνεχίζουν να προκύπτουν βάσει των κυτταρικών σας αναμνήσεων.

Οι κυτταρικές σας αναμνήσεις είναι τα σημεία αναφοράς που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλός σας για να αποφασίσει πώς να αντιδράσει εδώ και τώρα. Είναι ο λόγος που τόσοι από εμάς, καλώς ή κακώς, μιμούμαστε τους γονείς μας στις ενήλικες σχέσεις μας, ακόμα και όταν γνωρίζουμε ότι αυτό είναι λάθος και βάζουμε τα δυνατά μας για να το αποτρέψουμε.

Αν, λοιπόν, έχετε μια ανάμνηση που συνδέεται με θυμό, φόβο, χαμηλή αυτοεκτίμηση ή κάποιο άλλο από τα εκατοντάδες παρόμοια αρνητικά συναισθήματα, η ανάμνηση αυτή μπορεί να σας προκαλέσει ασθένειες, να σας οδηγήσει στην αποτυχία και να καταστρέψει τις σημαντικότερες σχέσεις σας.

Όταν αντιμετωπίζετε οποιαδήποτε κατάσταση στη ζωή σας, μπορεί να πιστεύετε ότι την αντιλαμβάνεστε μέσα από ένα νέο πρίσμα, ως λογικοί ενήλικες, και ότι αποφασίζετε συνειδητά πώς θα αντιδράσετε τη συγκεκριμένη στιγμή.

Στην πραγματικότητα, η πνευματική σας καρδιά αναζητά την ανάμνηση που ταιριάζει καλύτερα με τα αισθητηριακά ερεθίσματα που λαμβάνετε.

Σύμφωνα με έρευνες, η αισθητηριακή μας αντίληψη (η όραση, η όσφρηση, η αφή κ.τλ.) χάνεται ύστερα από ένα δευτερόλεπτο. Έτσι, ο τρόπος με τον οποίο αντιδράμε ύστερα από ένα δευτερόλεπτο δεν έχει να κάνει με τις αισθήσεις μας αλλά με τις τράπεζες μνήμης μας. «Δεν αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα όπως είναι πραγματικά. Τα αντιλαμβανόμαστε όπως είμαστε εμείς».

Θυμηθείτε το παράδειγμα με τους δύο οδηγούς που είναι εγκλωβισμένοι στο μποτιλιάρισμα. Ο ένας εξοργίζεται, ο άλλος παραμένει ψύχραιμος. Βιώνουν ακριβώς τις ίδιες εξωτερικές συνθήκες. Άρα, η διαφορά δεν μπορεί να οφείλεται σε αυτές. Πρέπει να οφείλεται σε κάτι το εσωτερικό – και πράγματι, έτσι είναι.

Αν η πνευματική σας καρδιά εντοπίσει μια ευχάριστη ανάμνηση, έχετε την τάση να αντιδράτε θετικά. Αν εντοπίσει μια επώδυνη ανάμνηση, τείνετε να αντιδράτε με φόβο ή θυμό. Αυτή η ανάμνηση φόβου θα επηρεάσει αρνητικά τη φυσιολογία, τις σκέψεις, τις πεποιθήσεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά σας. Η μνήμη μας λειτουργεί όπως ένα κινητό τηλέφωνο: εκπέμπει και λαμβάνει σήματα διαρκώς.

Η ανάμνηση αυτή μεταδίδει ένα «σήμα φόβου» στα γύρω κύτταρα, καθώς και στον υποθάλαμο του εγκεφάλου σας, σημείο που ελέγχει την αντίδραση στρες. Όταν τα κύτταρα λάβουν το συγκεκριμένο σήμα, κλείνουν και αρχίζουν να ασθενούν και να πεθαίνουν.

Δεν εξουδετερώνουν τις τοξίνες ούτε λαμβάνουν το οξυγόνο, τα θρεπτικά στοιχεία, την ενυδάτωση και τα ιόντα που χρειάζονται. Αν τα κύτταρα παραμείνουν σε αυτή την κλειστή κατάσταση για μεγάλο χρονικό διάστημα, αυξάνονται δραματικά οι πιθανότητες να ενεργοποιηθεί το γονίδιο κάποιας ασθένειας.

Μάλιστα, ο δρ Μπρους Λίπτον υποστηρίζει ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που μπορεί να προκληθεί μια ασθένεια. Αν δεν συμβεί αυτό, είναι κυριολεκτικά αδύνατον να αρρωστήσει κανείς, γιατί το ανοσοποιητικό σύστημα και το σύστημα αυτοΐασης του σώματος θα λειτουργούν πάντα στην εντέλεια.

Όταν ο υποθάλαμος λαμβάνει το σήμα του φόβου από την ανάμνηση, ενεργοποιεί την αντίδραση στρες. Έτσι ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Ενεργοποιείται η αντίδραση μάχης ή φυγής και ο υποθάλαμος κατακλύζει το σώμα μας με ορμόνες που προκαλούν στρες, όπως η κορτιζόλη.

Έτσι, στρεφόμαστε στον προγραμματισμό πόνου-ευχαρίστησης και προσπαθούμε να ανακουφιστούμε πάση θυσία από τον πόνο ή το φόβο. Τώρα, θέλουμε είτε να ξεφύγουμε από αυτό που μας απειλεί είτε να το καταστρέψουμε.

Ο εγκέφαλός μας αποσυνδέει ή καταστέλλει όλες τις συνειδητές λογικές διεργασίες σκέψης, κρατώντας μόνο αυτές που χρειάζονται για να μπορέσουμε να αποφασίσουμε μεταξύ μάχης ή φυγής. Αυτό το στρες προκαλεί ασθένειες, κόπωση, επιβράδυνση των νοητικών λειτουργιών, αρνητισμό και αποτυχία.

Ουσιαστικά, παράγει κάθε πιθανό είδος αρνητικών συμπτωμάτων. Βλέπετε τη σύνδεση; Η ιδέα αυτή έχει πολύ σημαντικές συνέπειες στο ρόλο που παίζει ο συνειδητός νους μας στη λήψη αποφάσεων και στον τρόπο που ενεργούμε.

Ο δρ Γουίλιαμ Τίλερ μου είπε τα ακόλουθα σχετικά με τις συνειδητές και υποσυνείδητες προθέσεις: «Αν έρχονται σε αντιπαράθεση, επικρατεί πάντα το υποσυνείδητο». Ένα δευτερόλεπτο προτού αποφασίσουμε συνειδητά πώς θα ενεργήσουμε, παρατηρείται στον εγκέφαλο έκκριση χημικών ουσιών, η οποία μας υπαγορεύει τι θα αποφασίσουμε και κινητοποιεί το σώμα για να προβεί στη συγκεκριμένη πράξη – και όλα αυτά ένα δευτερόλεπτο προτού ο συνειδητός μας νους αποφασίσει τι θα κάνουμε.

Έτσι, αν έχουμε μια ανάμνηση φόβου που συνδέεται με τη συγκεκριμένη κατάσταση, η συνειδητή μας επιλογή στην πραγματικότητα υπαγορεύεται από τον προγραμματισμό μας (κάτι το οποίο συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε) και εφευρίσκουμε μια λογική εξήγηση γι’ αυτό που έχουν ήδη αποφασίσει το ασυνείδητο και το υποσυνείδητό μας.

Το περιοδικό National Geographic αναφέρεται σε αυτό το φαινόμενο με τον όρο «ψευδαίσθηση της πρόθεσης». Έχουμε συναντήσει όλοι πολλά τέτοια παραδείγματα στη ζωή μας. Ένα από αυτά είναι η θρησκευτική μας ανατροφή.

Προσωπικά, μεγάλωσα σε ένα αυστηρά θρησκευτικό περιβάλλον, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μέσα μου ένα είδος σχιζοφρενικής σύγκρουσης. Με έμαθαν ότι ο Θεός είναι αγάπη, αλλά ότι περίμενε επίσης πότε θα έκανα κάποιο λάθος για να με τιμωρήσει σκληρά.

Όταν ενηλικιώθηκα, απέρριψα αυτή την ιδέα του Θεού, γιατί μου φαινόταν εντελώς παράλογη. Ή, τουλάχιστον, την απέρριψε ο συνειδητός νους μου, επειδή μου προκαλούσε τόσο πόνο.

Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες ολόκληρες για να καταφέρει να την απορρίψει και η πνευματική μου καρδιά. Αλλά από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησα μια αναζήτηση. Με τον καιρό, οι πεποιθήσεις μου άλλαξαν και έγιναν πιο υγιείς.

Πλέον, έχω αποφασίσει να μην ανήκω σε καμία θρησκεία (δηλαδή, να μην επισκέπτομαι κάποιο συγκεκριμένο κτίριο με συγκεκριμένο όνομα και ένα ορισμένο σύνολο κανόνων που πρέπει να ακολουθεί κανείς για να είναι «καλός πιστός»). Έχω ανακαλύψει καλά και κακά στοιχεία σε όλες τις θρησκείες.

Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν υπαινίσσομαι ότι δεν εκτιμώ ή ότι υποτιμώ τους ανθρώπους που πιστεύουν και ζουν σύμφωνα με κάποια συγκεκριμένη θρησκεία. Απλώς σας μεταφέρω τις προσωπικές μου πεποιθήσεις και σας εξηγώ ποιο μονοπάτι ακολουθώ εγώ.

Αν δεν ζεις με αγάπη, έχεις χάσει το νόημα της ζωής. Πιστεύω ότι καθήκον μου, με κάθε άτομο και σε κάθε περίπτωση, είναι να αγαπάω χωρίς ιδιοτελή κίνητρα και χωρίς δεσμεύσεις, είτε με συμπαθούν και μου φέρονται καλά είτε όχι. Δουλειά μου δεν είναι να κρίνω, αλλά απλώς να αγαπάω. Πιστεύω ότι αυτό θα πει «πνευματική» (και όχι θρησκευτική) ζωή.

Το ερώτημά μου, όμως, είναι το εξής: Τι έχετε μέσα σας; Είστε θρήσκοι ή όχι; Τι ομάδα είστε; Είστε υπέρ ή κατά της διόγκωσης του κράτους; Υπάρχει κάποιου είδους σύγκριση ή αντιπαράθεση στην οποία οι πεποιθήσεις σας πρέπει να υπερισχύσουν πάση θυσία; Ή μήπως αναζητάτε συνεχώς ολόκληρη την αλήθεια, ό,τι κι αν συμβεί;

Όποτε έρχεται στο γραφείο μου κάποιος που στρεσάρεται με τα οικονομικά του, τον ρωτάω: «Έχεις κάπου να μείνεις; Έχεις να φας; Έχεις ρεύμα;» Συνήθως, απαντάει «Ναι» με μελαγχολία. Ουσιαστικά, ανησυχεί για κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, γιατί, ακόμα κι αν έχει χάσει πολλά, πάντα θα έχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι του και ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι του.

Όμως, το στρες του πηγάζει από τον εσωτερικό προγραμματισμό φόβου, που τον κάνει να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους, και όχι από κάποια πραγματική απειλή της ασφάλειας ή της ζωής του.

Κάποτε, είδα μια διαδικτυακή δημοσκόπηση που ρωτούσε: «Θα νιώθατε διαφορετικά αν μπορούσατε να πάρετε το σπίτι σας, τα υπάρχοντά σας και το μέρος όπου ζείτε αυτή τη στιγμή και να τα μεταφέρετε όλα στο φτωχότερο μέρος της Αιθιοπίας;» Η πιο κοινή αντίδραση με εξέπληξε.

Οι περισσότεροι απάντησαν καταφατικά, δηλαδή, ότι θα ένιωθαν διαφορετικά, αλλά όχι επειδή θα αισθάνονταν πιο ικανοποιημένοι με όσα είχαν ή μεγαλύτερη συμπόνια για τους άλλους. Θα ένιωθαν άγχος, γιατί τώρα θα έπρεπε να προστατεύσουν τα υπάρχοντά τους απ’ όλους τους άλλους που ζούσαν φτωχότερα!

Αυτού του είδους η ασυνείδητη πρόθεση μας δείχνει γιατί οφείλουμε να αποπρογραμματίσουμε και να αναπρογραμματίσουμε τις αναμνήσεις της πνευματικής μας καρδιάς. Διαφορετικά, θα παραμείνουμε υποχείρια των ζητημάτων του υποσυνειδήτου ή του ασυνειδήτου μας, που όχι μόνο δεν μας βοηθούν ή δεν εξυπηρετούν σε κάτι, αλλά μπορεί και να μην ανταποκρίνονται καν στην πραγματικότητα.

Ας δούμε πώς εκδηλώνεται στην πράξη η ασυνείδητη πρόθεση. Ένας οδηγός πλησιάζει στην ουρά των αυτοκινήτων που είναι σταματημένα σε ένα φανάρι και αρχίζει να θυμώνει. Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που βασίζεται στο φόβο.

Αν βιώνει φόβο σε μια κατάσταση που δεν είναι απειλητική για τη ζωή του, σημαίνει ότι ο ανθρώπινος «σκληρός δίσκος» του έχει προσβληθεί από κάποιον ιό – με άλλα λόγια, ότι ο μηχανισμός επιβίωσής του παρουσιάζει κάποια δυσλειτουργία.

Κάποιες από τις αναμνήσεις στην πνευματική καρδιά του (ή στο υποσυνείδητό του) του λένε ότι η συγκεκριμένη κατάσταση είναι απειλητική για τη ζωή του. Οι αναμνήσεις αυτές μπορεί να προέρχονται από την ανατροφή του, από προηγούμενες εμπειρίες του ή ακόμα και από κληροδοτημένες εμπειρίες τις οποίες μπορεί είτε να γνωρίζει είτε όχι.

Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι έχει διαβάσει την εισαγωγή αυτού του βιβλίου, κι έτσι ο συνειδητός νους του γνωρίζει ότι πρέπει να περιμένει υπομονετικά στο αυτοκίνητό του, νιώθοντας αγάπη για τον οδηγό του μπροστινού οχήματος.

Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις… Το πρόβλημα είναι εμφανές. Αυτή η συνειδητή επίγνωση του οδηγού δεν έχει καμία ελπίδα να επικρατήσει. Όταν ο εγκέφαλός του και η χημεία του σώματός του τον ωθούν να δώσει μάχη, το τελευταίο πράγμα που θέλει να κάνει είναι να περιμένει στωικά και με αγάπη. Αυτό θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να κάνει οποιοσδήποτε από εμάς!

Ελάχιστοι άνθρωποι είναι ικανοί να αντισταθούν στον προγραμματισμό πόνου-ευχαρίστησης, όταν το σώμα τους βρίσκεται σε κατάσταση μάχης ή φυγής. Η δύναμη της θέλησης είναι αναποτελεσματική, γιατί ο οδηγός έχει ήδη «το δάχτυλο στη σκανδάλη», προτού καν συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί.

Μάλιστα, το μόνο που ίσως πετύχουν με τη δύναμη της θέλησης όσοι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση μάχης ή φυγής είναι να πατήσουν την κόρνα τους ή να βρουν το γρηγορότερο δυνατόν έναν άλλο τρόπο να «ξεθυμάνουν» ή να ανακουφιστούν άμεσα από τον πόνο που αισθάνονται. Συνήθως, η δύναμη της θέλησης δεν επαρκεί για να καταφέρουν να κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι το σωστό.

http://www.siatsoucyprus.com/

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΜΕ 3 ΜΕΡΕΣ ΝΗΣΤΕΙΑ

Ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου μπορεί να αναγεννηθεί μόνο με νηστεία σε μόλις τρεις μέρες!!!

Ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου μπορεί να αναγεννηθεί μόνο με νηστεία για μόλις τρεις μέρες, καθώς ενεργοποιεί τον οργανισμό να ξεκινήσει την παραγωγή νέων λευκών κυττάρων του αίματος, σύμφωνα με μία νέα μελέτη. Η νηστεία για μόλις τρεις ημέρες μπορεί να αναγεννήσει ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα, ακόμα και σε ηλικιωμένους, βρήκαν οι επιστήμονες σε μια σημαντική ανακάλυψη που περιγράφεται ως «αξιοσημείωτη».

Παρά το γεγονός ότι οι δίαιτες νηστείας έχουν επικριθεί από τους διαιτολόγους ότι είναι ανθυγιεινές, μια νέα έρευνα προτείνει ότι όταν υποφέρεις από την πείνα το σώμα βάζει μπρος τα βλαστικά κύτταρα στην παραγωγή νέων λευκών κυττάρων αίματος, τα οποία καταπολεμούν τις λοιμώξεις.

Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας λένε ότι

η ανακάλυψη θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα επωφελής για τα άτομα που πάσχουν από βλάβες του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως οι ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.

Θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους ηλικιωμένους των οποίων το ανοσοποιητικό σύστημα γίνεται λιγότερο αποτελεσματικό, καθώς γερνούν, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο για αυτούς να παλέψουν ακόμα και κοινές ασθένειες.

Οι ερευνητές λένε ότι η νηστεία «αντιστρέφει έναν αναγεννητικό διακόπτη» που προτρέπει τα βλαστικά κύτταρα να δημιουργήσουν καινούργια λευκά κύτταρα του αίματος, κατ ‘ουσίαν, την αναγέννηση ολόκληρου του ανοσοποιητικού συστήματος.

«Δίνει το« ΟΚ »για τα βλαστικά κύτταρα να προχωρήσουν και να ξεκινήσουν την ανοικοδόμηση σε ολόκληρο το σύστημα», δήλωσε ο καθηγητής Valter Longo, Καθηγητής Γεροντολογίας και Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

«Και τα καλά νέα είναι ότι το σώμα ξεφορτώνεται τα μέρη του συστήματος που μπορεί να έχουν προκληθεί βλάβη ή τα ηλικιωμένα, τα αναποτελεσματικά μέρη, κατά τη διάρκεια της νηστείας.

«Τώρα, εάν αρχίζετε με ένα σύστημα χαλασμένο βαριά από τη χημειοθεραπεία ή τη γήρανση, οι κύκλοι της νηστείας μπορούν να παραγάγουν, κυριολεκτικά, ένα νέο ανοσοποιητικό σύστημα.»

Η παρατεταμένη νηστεία αναγκάζει το σώμα να χρησιμοποιήσει τα αποθέματα της γλυκόζης και του λίπους, αλλά και διασπά ένα σημαντικό μέρος των λευκών αιμοσφαιρίων.

Κατά τη διάρκεια κάθε κύκλου της νηστείας, αυτή η εξάντληση των λευκών αιμοσφαιρίων επάγει αλλαγές που ενεργοποιούν τα βλαστικά κύτταρα με την αναγέννηση νέων κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος.

«Δεν θα μπορούσαμε να προβλέψουμε ότι η παρατεταμένη νηστεία θα είχε μια τέτοια αξιοσημείωτη επίδραση στην προώθηση των κυττάρων με βάση την αναγέννηση του αιμοποιητικού συστήματος,» πρόσθεσε ο καθηγητής Longo.

«Όταν πεινάς ανυπόφορα, το σύστημα προσπαθεί να εξοικονομήσει ενέργεια, και ένα από τα πράγματα που μπορεί να κάνει για την εξοικονόμηση ενέργειας είναι να ανακυκλώνει πολλά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που δεν είναι απαραίτητα, ιδιαίτερα εκείνα που μπορεί να έχουν υποστεί βλάβη,» είπε ο Δρ Longo.

«Αυτό που αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε, τόσο σε ανθρώπινη εργασία αλλά και των ζώων στο έργο μας είναι ότι ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων κατεβαίνει με την παρατεταμένη νηστεία. Στη συνέχεια, όταν κάνετε εκ νέου επαναφορά στην τροφή σας, τα κύτταρα του αίματος επανέρχονται. Έτσι αρχίσαμε να σκεφτόμαστε, λοιπόν, από πού προέρχεται όλο αυτό; »

Η νηστεία για 72 ώρες προστάτευσε επίσης τους ασθενείς με καρκίνο από τον τοξικό αντίκτυπο της χημειοθεραπείας.

«Ενώ η χημειοθεραπεία σώζει ζωές, προκαλεί επίσης σημαντικές παράπλευρες ζημιές στο ανοσοποιητικό σύστημα. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι η νηστεία μπορεί να μετριάσει ορισμένες από τις βλαβερές συνέπειες της χημειοθεραπείας», είπε η ομο-συντάκτης της μελέτης Tanya Dorff, επίκουρη καθηγήτρια της κλινικής ιατρικής στο περιεκτικό κέντρο και το νοσοκομείο καρκίνου USC Norris.

«Οι περισσότερες κλινικές μελέτες που απαιτούνται, καθώς και κάθε τέτοια διαιτητική παρέμβαση θα πρέπει να πραγματοποιείται μόνο υπό την καθοδήγηση γιατρού.»

«Ερευνούμε την πιθανότητα ότι οι επιπτώσεις αυτές έχουν εφαρμογή σε πολλά διαφορετικά συστήματα και όργανα, όχι μόνο στο ανοσοποιητικό σύστημα», πρόσθεσε ο καθηγητής Longo.

Ωστόσο, ορισμένοι Βρετανοί ειδικοί ήταν επιφυλακτικοί της έρευνας. Ο Dr Graham Rook, ομότιμος καθηγητής ανοσολογίας στο University College του Λονδίνου, δήλωσε ότι η μελέτη ακουγόταν «απίθανη».

Ο Chris Mason, Καθηγητής Αναγεννητικής Ιατρικής του UCL, δήλωσε: «Υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ. Βλέπω ότι η νηστεία μειώνει τον αριθμό και το μέγεθος των κυττάρων και στη συνέχεια η εκ νέου σίτιση στις 72 ώρες δείχνει μια ανάκαμψη.

«Αυτό θα μπορούσε να είναι δυνητικά χρήσιμο, διότι δεν είναι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν θα ήταν τρομερά επιβλαβή για κάποιον με καρκίνο.

«Αλλά νομίζω ότι η πιο λογική λύση θα ήταν να συνθεθεί αυτό το αποτέλεσμα με φάρμακα. Δεν είμαι βέβαιος ότι η νηστεία είναι η καλύτερη ιδέα. Οι άνθρωποι είναι καλύτερα να τρώνε σε τακτά χρονικά διαστήματα ».

Ο Δρ Longo πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει καμία απόδειξη σε κανέναν ότι η νηστεία μπορεί να είναι επικίνδυνη, ενώ υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι είναι ευεργετική.

«Έχω λάβει μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από εκατοντάδες ασθενείς με καρκίνο που συνδυάζουν τη χημειοθεραπεία με τη νηστεία, με τη βοήθεια των ογκολόγων.

«Μέχρι στιγμής, η μεγάλη πλειοψηφία έχουν αναφέρει ότι όλα πάνε πολύ καλά και μόνο ελάχιστοι έχουν αναφέρει κάποιες παρενέργειες συμπεριλαμβανομένων της λιποθυμίας και μια προσωρινή αύξηση των ηπατικών δεικτών.

Είναι σαφές ότι πρέπει να ολοκληρώσουμε τις κλινικές μελέτες, αλλά φαίνεται πολύ ελπιδοφόρο ».

http://www.siatsoucyprus.com/

Φόβος, ο αφέντης της ζωής μας

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το αντίθετο της αγάπης είναι το μίσος. Λοιπόν, δεν είναι, το αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Ο φόβος είναι «καλωδιωμένος» βαθιά στον ανθρώπινο εγκέφαλο και είναι συνδεδεμένος με την αντίδραση «πάλης ή φυγής», που είναι ένας από τους πρωταρχικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου μας. Δυστυχώς είναι ένας απαρχαιωμένος μηχανισμός που έχει απλωθεί σαν ιός στη ζωή μας, ένας μηχανισμός που έχει «κλειδώσει» όλο το δυναμικό μας μέσα μας και αρνείται να μας δώσει πρόσβαση. Ένα δυναμικό που μπορεί να απελευθερωθεί και να κάνει τη ζωή μας ευκολότερη.

Ο φόβος είναι ένα εξαιρετικό όπλο! Ένα όπλο που χρησιμοποιείται εναντίον μας, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, από γονείς, δασκάλους, εργοδότες, αρχές, πολιτικούς και φυσικά τα μέσα ενημέρωσης… Ο ίδιος μας ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί το φόβο στην προσπάθειά του να μας εμποδίσει να δοκιμάσουμε οτιδήποτε καινούργιο και μη οικείο, κρατώντας μας έτσι παγιδευμένους στην ίδια, παλιά ιστορία που λέμε στον εαυτό μας και τους άλλους, κρατώντας μας μέσα στο «κουτί» όλους μαζί, κρατώντας μας μέσα στα όρια της ζώνης άνεσής μας. Φόβος για το άγνωστο, φόβος για την αλλαγή, φόβος να είμαστε ο εαυτό μας… Φόβος, ο αφέντης της ζωής μας. Το προϊόν του φόβου είναι μία ζωή μετριότητας, χωρίς προκλήσεις και ρίσκα, χωρίς πάθος, χωρίς ενθουσιασμό…

Καλό θα είναι να καταλάβουμε ότι ο φόβος είναι απλά η αντίδραση του εγκεφάλου μας σε αυτά που αντιλαμβάνεται σαν άγνωστα και επικίνδυνα. Υπάρχουν εκατοντάδες φόβων που έχουν κτιστεί, ο ένας πάνω στον άλλο, κατά τη διάρκεια της ζωής μας (θα έχετε προσέξει, φαντάζομαι, πόσο ατρόμητα είναι τα μικρά παιδιά, ως τη στιγμή που θα τους συστήσουμε το φόβο) και όλα αυτά τα στρώματα έχουν καλύψει τον αληθινό και φυσικό εαυτό μας. Θα πρέπει να γνωρίζουμε πως όπου υπάρχει φόβος, υπάρχουν από κάτω υποβόσκουσες πεποιθήσεις.

Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις στις οποίες ο φόβος μας βοηθά να επιβιώσουμε. Αλλά τους περισσότερους από εμάς δεν πρόκειται να τους κυνηγήσει πούμα τώρα σύντομα. Αυτό που θα γίνει, όμως, είναι πως θα χάσουμε ευκαιρίες και εμπειρίες που θα έκαναν τη ζωή μας περισσότερο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική, επειδή ο φόβος θα μας κρατήσει μέσα στη ζώνη άνεσής μας, για τόσο πολύ καιρό, που θα ξεχάσουμε πως μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας και να μην είμαστε θύματα παρελθοντικών, επιζήμιων συνθηκών.
Ο φόβος είναι η χειρότερη μορφή δοκιμασίας και πόνου και καθορίζει όλες τις αποφάσεις και τις πράξεις μας.

Είναι ο φόβος που μας παραλύει και μας καθιστά ανίκανους να χρησιμοποιήσουμε την όποια αντίσταση μας έχει απομείνει. Μπορούμε να επιλέξουμε είτε να αφήσουμε το φόβο να μας σταματήσει ή να τον χρησιμοποιήσουμε σαν καύσιμο για την προώθησή μας μπροστά και την επίτευξη των ονείρων μας.

Πριν από πάρα πολλά χρόνια ο φόβος ήταν ένα απαραίτητο αίσθημα που μας καθοδηγούσε ώστε να επιβιώσουμε από τις περιπέτειες της ζωής, αλλά στην εποχή μας αυτό που κάνει είναι να μας κρατά μακριά από τα μεγαλύτερα ταλέντα μας και την προσωπική μας εξέλιξη.
Ο Castaneda έχει γράψει «Δεν είναι δυνατό για έναν άνθρωπο να παραδίνει τον εαυτό του στον φόβο για χρόνια και στο τέλος να τον κατακτά. Αν παραδίνεται στο φόβο, ποτέ δεν θα τον κατακτήσει, επειδή θα αποφεύγει τη γνώση και δεν θα ξαναπροσπαθεί.

Αλλά αν, για χρόνια, προσπαθεί να μάθει από το φόβο του, θα καταφέρει να τον κατακτήσει στο τέλος, ακριβώς επειδή δεν θα του έχει παραδώσει τον εαυτό του. Γι αυτό το λόγο δεν πρέπει να το βάζει στα πόδια. Πρέπει να αψηφά το φόβο του και να συνεχίσει να μαθαίνει. Πρέπει να είναι γεμάτος φόβο και παρόλ’ αυτά να μη σταματά. Αυτός είναι ο νόμος!»

Πρέπει λοιπόν να ρωτήσουμε τον εαυτό μας:

«Πώς θα ήταν η ζωή μου αν μπορούσα να απωθήσω τον μεγαλύτερο φόβο μου;»

«Ποιος/ ποια θα ήμουν αν οι αποφάσεις που έπρεπε να πάρω στη ζωή μου δεν υπαγορευόντουσαν από τους φόβους μου;»

Υπάρχουν μόνο δύο αλήθειες στο σύμπαν, η πρώτη είναι η αγάπη και η δεύτερη είναι ο φόβος, και είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Η επιλογή είναι δική μας.

«Όλα όσα θέλεις είναι από την άλλη πλευρά του φόβου» – Jack Canfield

Βιολέττα Ψωφάκη

http://www.siatsoucyprus.com/

8 τρόποι για να «ανοίξετε» το μυαλό σας

Άρθρο της Caroline Williams 

Υπάρχει τρόπος να γίνετε πιο έξυπνοι; Αν ακολουθήσετε τις συμβουλές της επιστήμης, μπορείτε να επεκτείνετε και να εκμεταλλευθείτε στο έπακρο τις δυνατότητες του εγκεφάλου σας.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο σύνθετο σύστημα επεξεργασίας πληροφοριών που γνωρίζουμε. Είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε να διαθέτει ένα σωρό χρήσιμα χαρακτηριστικά, ταυτοχρόνως όμως παρουσιάζει πολλά ελαττώματα και αδυναμίες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συνοδεύεται από οδηγίες χρήσεως. Πρέπει να ανακαλύψουμε τις «πίστες» μόνοι μας. Αν ωστόσο υπάρχουν κάποιοι που ξέρουν κάτι παραπάνω για το μυαλό μας, αυτοί είναι οι νευροεπιστήμονες και οι ψυχολόγοι.

Παρακάτω ορισμένοι από τους καλύτερους ειδικούς εξηγούν πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκτελεί τις σημαντικότερες βασικές λειτουργίες του, ενώ παράλληλα αποκαλύπτουν τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τον κάνουμε να λειτουργήσει στο «μάξιμουμ».

Δείτε πώς μπορείτε να βελτιώσετε την προσοχή και τη μνήμη σας, πώς μπορείτε να γίνετε περισσότερο ορθολογικοί αλλά και δημιουργικοί, πώς θα αποκτήσετε τη δύναμη της μάθησης και της γνώσης, πώς θα αυξήσετε το IQ σας, καθώς και ποιες είναι οι καλύτερες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας για να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει.

1. Πώς να ενισχύσετε την προσοχή σας

Ολα σχεδόν τα χρήσιμα χαρακτηριστικά του εγκεφάλου μας ξεκινούν με την προσοχή. Η προσοχή καθορίζει αυτά για τα οποία έχουμε συνείδηση ανά πάσα στιγμή, επομένως ο έλεγχός της είναι μάλλον το σημαντικότερο πράγμα που έχει να κάνει ο εγκέφαλος.

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας πρέπει να φιλτράρουμε και να διώξουμε σχεδόν τα πάντα εστιάζοντας αποκλειστικά και μόνο σε όσα είναι σχετικά. Επιπλέον η εστιασμένη προσοχή είναι ουσιαστική για να μάθουμε ή να απομνημονεύσουμε. Είναι λοιπόν επόμενο ότι, αν κάποιος μπορεί να ενισχύσει την ικανότητά του να προσέχει, μπορεί να βελτιωθεί σχεδόν στα πάντα.

Με απλά λόγια, ο εγκέφαλος έχει δύο συστήματα προσοχής. Το ένα, το «από κάτω προς τα πάνω» σύστημα, στρέφει αυτόματα την αντίληψη προς δυνητικά σημαντικές πληροφορίες όπως τα κινούμενα αντικείμενα, οι ξαφνικοί θόρυβοι ή αισθήματα της αφής. Το σύστημα αυτό είναι γρήγορο, ασυνείδητο και πάντα σε λειτουργία (τουλάχιστον όταν είμαστε ξύπνιοι).

Το άλλο, το «από πάνω προς τα κάτω» σύστημα, είναι η εκούσια, εστιασμένη προσοχή η οποία «ζουμάρει» σε οτιδήποτε θέλουμε να σκεφθούμε και, ευελπιστούμε, μένει σε αυτό όσο χρειάζεται για να γίνει αυτή η δουλειά. Αυτό είναι το είδος προσοχής που είναι χρήσιμο για να εκτελέσουμε έργα τα οποία απαιτούν συγκέντρωση.

Δυστυχώς η απόσπαση της προσοχής επέρχεται τόσο ως «ελάττωμα» όσο και ως εγγενές χαρακτηριστικό του σχεδιασμού. Η από πάνω προς τα κάτω προσοχή απαιτεί προσπάθεια, οπότε είναι επιρρεπής στον κίνδυνο να χάσει την εστίασή της ή να τη διακόψει απότομα το από κάτω προς τα πάνω σύστημα.

Το καλό νέο είναι ότι μπορούμε να «πειράξουμε» τις ρυθμίσεις της προσοχής μας ώστε να παραμένουμε περισσότερο συγκεντρωμένοι. Εκτός από το να μειώσουμε τους από κάτω προς τα πάνω περισπασμούς καταργώντας π.χ. τις ειδοποιήσεις του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή βάζοντας το κινητό μας στο αθόρυβο, η Νίλι Λέιβι, γνωσιακή νευροεπιστήμονας στο University College του Λονδίνου, προτείνει να δώσουμε στον εγκέφαλό μας περισσότερη «δουλειά».

Οι έρευνες της κυρίας Λέιβι έχουν δείξει ότι ο καλύτερος έλεγχος τής από πάνω προς τα κάτω προσοχής δεν επιτυγχάνεται με τη μείωση του αριθμού των εισερχόμενων πληροφοριών αλλά με την αύξησή τους. Η θεωρία του φορτίου που έχει αναπτύξει υποστηρίζει ότι από τη στιγμή που ο εγκέφαλος φθάνει το όριό του στην αισθητηριακή επεξεργασία δεν μπορεί πλέον να «συλλάβει» τίποτε, συμπεριλαμβανομένων των περισπασμών.

Αυτό φαίνεται να λειτουργεί τόσο όσον αφορά τους περισπασμούς όσο και το «ταξιδι» του μυαλού σε ονειροπολήσεις, λέει. Στην πραγματική ζωή προτείνει να δοκιμάσουμε να προσθέσουμε οπτικές «πινελιές» σε ένα έργο που έχουμε να εκτελέσουμε ώστε να το κάνουμε να τραβά περισσότερο την προσοχή μας, χωρίς όμως να το κάνουμε περισσότερο δύσκολο: π.χ., να βάλουμε ένα χρωματιστό πλαίσιο γύρω από ένα λευκό έγγραφο και να τονίσουμε με μοβ το κομμάτι του στο οποίο εργαζόμαστε. Οπως προσθέτει, το ίδιο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται με όλες τις αισθήσεις, οπότε το να επιλέξουμε να εργαστούμε σε ένα σημείο στο οποίο υπάρχει λίγος θόρυβος «υποβάθρου» μπορεί επίσης να μας βοηθήσει.

Σύμφωνα με άλλες ενδείξεις, κάτι άλλο το οποίο μπορεί να βοηθήσει είναι η γνωστική εξάσκηση. Ερευνητές που εργάζονται με άτομα με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) και τραύματα στον εγκέφαλο έχουν διαπιστώσει ότι η γνωστική εξάσκηση σε συνδυασμό με μη επεμβατική μαγνητική διέγερση του εγκεφάλου μπορεί να βελτιώσει την εστίαση σε ένα έργο το οποίο απαιτεί παρατεταμένη προσοχή.

Ευρύτερες μελέτες διεξάγονται αυτή τη στιγμή επάνω σε αυτό το θέμα και τα πρώτα αποτελέσματα φαίνεται να δείχνουν ότι το σωστό είδος εξάσκησης του εγκεφάλου μπορεί να βοηθήσει σε γενικές γραμμές οποιονδήποτε.

Εν αναμονή των τελικών συμπερασμάτων η καλύτερη επιλογή είναι να μάθουμε να χαλαρώνουμε αλλά με τον σωστό τρόπο. Εχει διαπιστωθεί ότι σε όσους ασχολούνται χρόνια με τον διαλογισμό τα τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με την προσοχή είναι πιο πυκνά, ενώ άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι οι επιδόσεις στα τεστ προσοχής βελτιώνονται ύστερα από ένα σύντομο «μάθημα» διαλογισμού. Το να μάθουμε να συγκεντρωνόμαστε καλύτερα ίσως λοιπόν να είναι τόσο απλό όσο το να μάθουμε να κάνουμε τον χρόνο να σταματάει και να συγκεντρωνόμαστε σε όχι και κάτι το ιδιαίτερο.

2. Γίνετε ένα λογικό και ορθολογικό ον

Μας αρέσει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ορθολογικά και λογικά όντα. Και πράγματι μπορούμε να είμαστε – όχι όμως χωρίς κάποια προσπάθεια.

Η λογική σκέψη απαιτεί να συμπεριφερόμαστε σαν ένας μικροεπεξεργαστής, να εκτελούμε κατά βήματα εργασίες με βάση πληροφορίες που χρησιμοποιούν τους κανόνες της λογικής. Αυτό δεν έρχεται με φυσικό τρόπο στους περισσότερους ανθρώπους, χρειάζεται εξωτερική καθοδήγηση για να το μάθουμε και μακρά εκπαίδευση για να μπορούμε να πούμε ότι το κατέχουμε. Ακόμη και τότε όμως πολλές φορές δυσκολευόμαστε να διατηρήσουμε μια καθαρά ορθολογική άποψη των πραγμάτων.

Οπως αποδεικνύεται, υπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας στη λαϊκή πεποίθηση ότι «αριστερός εγκέφαλος ίσον λογική». Απεικονιστικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο αριστερός προμετωπιαίος φλοιός είναι απαραίτητος για να κάνουμε λογικές σειρές σκέψεων και πολλές φορές για κάτι τέτοιο δεν απαιτούνται σήματα από τον δεξιό φλοιό.

Οταν όμως υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στο τι φαίνεται λογικό και στις πεποιθήσεις που ήδη έχουμε διαμορφώσει, η δεξιά πλευρά του προμετωπιαίου φλοιού επεμβαίνει για να μας βοηθήσει να ξεδιαλύνουμε τη σύγχυση. Δυστυχώς συνήθως κερδίζει το δεξιό ημισφαίριο. Μελέτες επί μελετών έχουν δείξει ότι, όταν νέες πληροφορίες συγκρούονται με υπάρχουσες πεποιθήσεις, ο εγκέφαλός μας κάνει τα πάντα για να διατηρήσει ακέραιες τις πεποιθήσεις του παρά να τις αναθεωρήσει.

Μια άλλη έκπληξη είναι ότι, αντίθετα με τη λαϊκή πεποίθηση, τα συναισθήματα δεν είναι απαραίτητα εχθρός της λογικής. Τα άτομα που έχουν υποστεί βλάβη στο τμήμα του προμετωπιαίου φλοιού που επεξεργάζεται τα συναισθήματα δυσκολεύονται να πάρουν οποιαδήποτε απόφαση, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει κάποιο λογικό πλεονέκτημα σε καμία από τις δύο επιλογές.

Το να ενστερνιστούμε λοιπόν τα όχι και τόσο λογικά ενστικτώδη αισθήματά μας για τις αποφάσεις μας ίσως τελικά να μας βοηθά στο να κάνουμε πιο ορθολογικές επιλογές. Οχι όμως πάντα: άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι τα ισχυρά συναισθήματα μπορεί να παρέμβουν στη λήψη ορθολογικών αποφάσεων, ιδιαίτερα όταν αφορούν ανθρώπους που αγαπάμε.

Εκτός από τη σκληρή δουλειά – και μια εκτίμηση του ρόλου που μπορούν να παίζουν οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματα – υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε για να γίνουμε περισσότερο λογικοί;

Ο Βινόντ Γκοέλ, γνωσιακός ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά, υποστηρίζει ότι λίγο ηλεκτρικό ρεύμα στο κεφάλι ίσως κάποτε να μπορεί να μας βοηθήσει. «Οι τεχνικές διέγερσης του εγκεφάλου μπορεί τελικά να προσφέρουν έναν δρόμο προς τη βελτίωση του λογικού συλλογισμού» λέει. Η ομάδα του πρόσφατα χρησιμοποίησε μια παρόμοια προσέγγιση για να ενισχύει τη δημιουργική σκέψη και, επισημαίνει, «μπορεί κάποιος να φανταστεί την ίδια τεχνική να χρησιμοποιείται για να ενισχύει την ικανότητά μας στον λογικό συλλογισμό». Προς το παρόν ωστόσο δεν υπάρχει σύντομος δρόμος. Η εξάσκηση, όπως τονίζει, είναι αυτή τη στιγμή η καλύτερη επιλογή.

Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι εξάσκηση λίγων μηνών στον λογικό συλλογισμό, στο πλαίσιο του προαπαιτούμενου τεστ για την εισαγωγή στη Νομική Σχολή στις Ηνωμένες Πολιτείες, αύξησε τον αριθμό των συνδέσεων ανάμεσα στον μετωπιαίο και στους βρεγματικούς λοβούς, όπως και ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια. Το σημαντικό είναι πως χωρίς τακτική εξάσκηση η επίδραση είναι σχεδόν βέβαιον ότι θα εξασθενήσει μερικούς μήνες μετά το τέλος του μαθήματος.

3. Κάντε τη μνήμη σας να λειτουργήσει

Οπως η προσοχή, η λειτουργική μνήμη αποτελεί μία από τις πιο καθοριστικές λειτουργίες «πρώτης γραμμής» του εγκεφάλου. Ολα όσα ξέρετε και θυμάστε, είτε πρόκειται για ένα περιστατικό, μια δεξιότητα ή ένα συναρπαστικό γεγονός, ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς την αποθήκευση περνώντας από την εργαζόμενη ή λειτουργική μνήμη σας.

Η λειτουργική μνήμη όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλώς μια αποθήκη για τις μακροπρόθεσμες αναμνήσεις. Την έχουν περιγράψει ως το «πρόχειρο» τετράδιο του εγκεφάλου: το μέρος στο οποίο διατηρούνται οι πληροφορίες και δέχονται διάφορους χειρισμούς. Αν κάνετε οτιδήποτε απαιτεί αβίαστη, εστιασμένη σκέψη, χρησιμοποιείτε τη λειτουργική μνήμη σας.

Στη δεκαετία του 1970 ο Αλαν Μπάντελι και ο Γρέιαμ Χιτς από το Πανεπιστήμιο του Γιορκ στη Βρετανία ανέπτυξαν ένα μοντέλο το οποίο γνώρισε μεγάλη απήχηση για να εξηγήσουν πώς λειτουργεί το σύστημα. Ο βασικός παράγοντας είναι ο εκτελεστικός έλεγχος, ο οποίος «στήνει την παράσταση» εστιάζοντας την προσοχή μας στις σχετικές πληροφορίες.

Αυτός πυροδοτεί επίσης τα «δουλικά» συστήματα για να πιάσουν δουλειά. Ενα από αυτά συγκρατεί ως τέσσερα κομμάτια οπτικών πληροφοριών κάθε φορά, ένα άλλο μπορεί να απομνημονεύσει περίπου δύο δευτερόλεπτα ήχων, ιδιαίτερα από λέξεις που εκφέρονται προφορικά, τα οποία αναπαράγει ξανά και ξανά (σκεφθείτε το να επαναλαμβάνετε νοητικά έναν αριθμό τηλεφώνου ενώ ψάχνετε για ένα στυλό). Το τρίτο είναι η ενδιάμεση μνήμη, η οποία προσθέτει σχετικές πληροφορίες από τη μακροπρόθεσμη μνήμη.

Μια αδυναμία αυτού του μοντέλου είναι ότι η λειτουργική μνήμη δεν καταλαμβάνει μια διακριτή περιοχή του εγκεφάλου την οποία μπορούμε να παρακολουθήσουμε εν δράσει σε έναν εγκεφαλικό τομογράφο. Για τον λόγο αυτόν ορισμένοι γνωσιακοί νευροεπιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι ίσως να μην αποτελεί ένα ξεχωριστό σύστημα αλλά να πρόκειται απλώς για ένα τμήμα της μακροπρόθεσμης μνήμης στο οποίο τη συγκεκριμένη στιγμή στρέφουμε την προσοχή μας.

Ο,τι και να είναι, η λειτουργική μνήμη αποτελεί «τυποποιημένο» χαρακτηριστικό του ανθρώπινου εγκεφάλου, ορισμένοι άνθρωποι όμως έχουν καλύτερη λειτουργική μνήμη από άλλους. Η ικανότητα της λειτουργικής μνήμης αποτελεί καλύτερη ένδειξη από τον δείκτη νοημοσύνης για την ακαδημαϊκή επιτυχία, οπότε το να την εκμεταλλευθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα είναι χρήσιμο.

Το καλό νέο είναι ότι το σύστημα μπορεί μάλλον να αναβαθμιστεί. Κάποιες μελέτες έχουν δείξει ότι τα προγράμματα άσκησης του εγκεφάλου που στοχεύουν ειδικά στη λειτουργική μνήμη μπορούν να επιφέρουν βελτιώσεις – μάλιστα μερικά «πακέτα» ασκήσεων κυκλοφορούν στην αγορά. Ωστόσο δεν είναι ξεκάθαρο αν αυτά μας κάνουν καλύτερους σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τα τεστ λειτουργικής μνήμης.

Ο γνωσιακός νευροεπιστήμονας Τζέισον Τσέιν από το Πανεπιστήμιο Τεμπλ στη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος μελετά τη λειτουργική μνήμη, λέει ότι φαίνεται πως υπάρχουν ενδείξεις βελτίωσης και σε άλλες γνωσιακές δεξιότητες, αν και οι όποιες μεταβολές είναι πολύ μικρές. «Μια μικρή επίδραση μπορεί, παρ’ όλα αυτά, να είναι σημαντική υπό την έννοια ότι ακόμη και τα πενιχρά οφέλη μπορεί να έχουν εμφανή επίδραση στην καθημερινή γνωστική ικανότητα» τονίζει.

4. Δημιουργικότητα κατά παραγγελία

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έχει πει ότι η ιδέα για τον Χάρι Πότερ ήρθε στο μυαλό της ενώ ήταν καθηλωμένη περιμένοντας ένα τρένο που είχε καθυστερήσει υπερβολικά. Ολοι έχουμε να θυμηθούμε ανάλογες – αν και πιθανώς λιγότερο προσοδοφόρες – στιγμές «επιφοίτησης», όπου μια έμπνευση εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά. Από πού έρχονται όμως αυτές οι εμπνεύσεις; Και υπάρχει τρόπος να τις έχουμε κατά παραγγελία;

Πειράματα που έγιναν από τον Τζον Κούνιος, νευροεπιστήμονα στο Πανεπιστήμιο Ντρέξελ στη Φιλαδέλφεια, υποδηλώνουν ότι ο λόγος για τον οποίο δεν είμαστε όλοι εκατομμυριούχοι συγγραφείς είναι ότι ορισμένοι εγκέφαλοι είναι καλύτερα προδιατεθειμένοι για τη δημιουργικότητα από ό,τι άλλοι. Μετρήσεις με ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα που έγιναν ενώ οι εθελοντές δεν σκέφτονταν τίποτε το ιδιαίτερο αποκάλυψαν φυσικά υψηλότερα επίπεδα δραστηριότητας στο δεξιό ημισφαίριο, στον κροταφικό λοβό, των ατόμων που έλυναν τα προβλήματα χρησιμοποιώντας περισσότερο την ενόραση παρά τη λογική. Ο κ. Κούνιος λέει ότι πρόσφατες μελέτες υποδηλώνουν πως αυτό το χαρακτηριστικό του εγκεφάλου ίσως είναι κληρονομικό, ακόμη όμως και αν τυχαίνει να έχετε έναν περισσότερο εστιασμένο, λιγότερο δημιουργικό εγκέφαλο, υπάρχουν πολλές γενικές συμβουλές σχετικά με το πώς μπορείτε να τον βάλετε στη «δημιουργική» λειτουργία.

Αν και βαρετό, το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να βάλετε τα θεμέλια για να χτίσετε μια καλή αποθήκη πληροφοριών έτσι ώστε το ασυνείδητο να έχει κάτι για να δουλέψει. Μελέτες σχετικά με την παρασυνειδησιακή ή υποσυνείδητη μάθηση έχουν μάλλον παγώσει την ιδέα ότι η γνώση μπορεί να περάσει στον εγκέφαλο χωρίς καμία συνειδητή προσπάθεια, επομένως αποδίδει το να εστιάζουμε έντονα στις λεπτομέρειες του προβλήματος ώσπου όλα τα δεδομένα να έχουν αποθηκευθεί ασφαλώς. Σε αυτό το στάδιο οτιδήποτε ενισχύει την εστίαση, όπως η καφεΐνη, μπορεί να βοηθήσει.

Από τη στιγμή που έχετε φροντίσει τα παραπάνω είναι καιρός να καλλιεργήσετε μια πιο χαλαρή, θετική διάθεση κάνοντας ένα διάλειμμα για να ασχοληθείτε με κάτι εντελώς διαφορετικό – όπως το να παρακολουθήσετε μερικά διασκεδαστικά βίντεο με γάτες. Μελέτες στις οποίες οι εθελοντές παρακολούθησαν είτε μια κωμωδία είτε ένα θρίλερ προτού τους έρθουν νέες ιδέες έδειξαν ότι μια χαλαρή και ευχάριστη διάθεση είναι καλύτερος «αγωγός» για τις ιδέες από ό,τι μια διάθεση με ένταση και άγχος. Επιπλέον φαίνεται ότι είναι καλό να «κατεβάζετε» λίγο την ένταση της εστίασης και ο καλύτερος τρόπος για να κάνετε κάτι τέτοιο είναι να ψάχνετε για ιδέες όταν ο εγκέφαλός σας είναι υπερβολικά κουρασμένος για να εστιάσει με ακρίβεια. Μια μελέτη που έγινε το 2011 έδειξε ότι οι «πρωινοί» τύποι είχαν τις πιο δημιουργικές ιδέες τους αργά τη νύχτα ενώ οι «νυχτόβιοι» είχαν τις δικές τους νωρίς το πρωί.

Η νοητική εξάντληση ενδέχεται να είναι μια πιο ρεαλιστική κατάσταση από τη χαλάρωση όταν έχετε μπροστά σας μια σημαντική προθεσμία, αν όμως οι ιδέες εξακολουθούν να αρνούνται να έλθουν ίσως κάποτε να υπάρχει μια πιο εύκολη λύση. Μελέτες με εγκεφαλική διέγερση, στην οποία η δραστηριότητα ενισχυόταν στον δεξιό κροταφικό λοβό και καταστελλόταν στον αριστερό, αύξησαν τις επιδόσεις επίλυσης προβλημάτων κατά 40%. Ισως οι στρεσαρισμένοι δημιουργικοί του μέλλοντος να μπορούν να φοράνε μια «κάσκα σκέψης» για να κάνουν τις ιδέες τους να κυλήσουν.

5. Σκεφθείτε σαν παιδί για να μάθετε πιο γρήγορα

Η μάθηση είναι κάτι που ο εγκέφαλός μας κάνει εκ φύσεως. Στην πραγματικότητα το κάνει κάθε λεπτό που είμαστε ξύπνιοι από περίπου έναν μήνα προτού γεννηθούμε. Αυτή είναι η διαδικασία μέσω της οποίας αποκτούμε και αποθηκεύουμε χρήσιμες (και άχρηστες) πληροφορίες και δεξιότητες. Μπορούμε να την κάνουμε πιο αποτελεσματική;

Η απάντηση βρίσκεται στο τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας ενώ μαθαίνουμε. Καθώς επεξεργάζεται πληροφορίες ο εγκέφαλος δημιουργεί και καταστρέφει συνδέσεις αναπτύσσοντας και ενισχύοντας τις συνάψεις που συνδέουν νευρώνες με τους γειτονικούς τους ή εξασθενίζοντάς τες. Οταν μαθαίνουμε ενεργά η δημιουργία νέων συνδέσεων υπερτερεί της καταστροφής παλιών. Μελέτες σε αρουραίους έχουν δείξει ότι αυτή η διαδικασία αναδημιουργίας των κυκλωμάτων μπορεί να συντελεστεί πολύ γρήγορα, μέσα σε μερικές ώρες μετά την εκμάθηση μιας δεξιότητας, όπως το να μπαίνουν σε μια τρύπα για να πάρουν μια λιχουδιά-ανταμοιβή. Σε ορισμένα δε τμήματά του, κυρίως στον ιππόκαμπο, ο εγκέφαλος αναπτύσσει νέα εγκεφαλικά κύτταρα καθώς μαθαίνει.

Από τη στιγμή όμως που ένα κύκλωμα θα εγκατασταθεί χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί για να εδραιωθεί. Αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό μέσω της μυελίνωσης – της διαδικασίας μέσω της οποίας ένα κύκλωμα το οποίο έχει διεγερθεί αρκετές φορές αναπτύσσει μια επίστρωση από λιπώδη μεμβράνη. Η μεμβράνη αυτή αυξάνει την ταχύτητα αγωγιμότητας κάνοντας το κύκλωμα να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.

Ποιος είναι λοιπόν ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνουμε κάτι και να το συγκρατούμε; Η απάντηση δεν θα προκαλέσει τεράστια έκπληξη σε οποιονδήποτε έχει πάει στο σχολείο: εστιάστε σε αυτό την προσοχή σας, βάλτε τη λειτουργική μνήμη σας να λειτουργήσει και μετά, λίγο αργότερα, προσπαθήστε ενεργά να το ξαναθυμηθείτε.

Ο Αλαν Μπάντελι από το Πανεπιστήμιο του Γιορκ στη Βρετανία λέει ότι μια καλή ιδέα είναι να τεστάρετε τον εαυτό σας κατ’ αυτόν τον τρόπο γιατί έτσι κάνετε τον εγκέφαλό σας να ενισχύει τη νέα σύνδεση. Προτείνει επίσης να προσπαθείτε συνειδητά να συνδέετε νέες πληροφορίες με αυτές που ήδη γνωρίζετε. Αυτό σταθεροποιεί τη σύνδεση στον εγκέφαλο και μειώνει τις πιθανότητες να χαθεί εξαιτίας της μειωμένης χρήσης της.

Η διαδικασία της μάθησης συνεχίζεται εφ’ όρου ζωής, επομένως γιατί είναι τόσο δυσκολότερο να μάθουμε όταν γινόμαστε ενήλικοι; Το καλό νέο είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια φυσιολογική αιτία για αυτή την επιβράδυνση. Αντιθέτως, φαίνεται ότι αυτή έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με το γεγονός ότι απλώς αφιερώνουμε λιγότερο χρόνο στο να μαθαίνουμε νέα πράγματα και όταν το κάνουμε δεν το κάνουμε με το ίδιο ισχυρό μείγμα ενθουσιασμού και προσοχής που το κάνει ένα μέσο παιδί.

Ενα μέρος του προβλήματος φαίνεται να έγκειται στο ότι οι ενήλικοι ξέρουν πάρα πολλά. Ερευνες από την Γκαμπριέλε Βουλφ από το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα στο Λας Βέγκας έχουν δείξει ότι οι ενήλικοι τείνουν να μαθαίνουν μια σωματική δεξιότητα, όπως το να χτυπούν μια μπάλα του γκολφ, εστιάζοντας στις λεπτομέρειες της κίνησης. Τα παιδιά ωστόσο δεν σκοτίζονται για τις λεπτομέρειες αλλά πειραματίζονται στο να κάνουν την μπάλα να πάει εκεί που θέλουν. Οταν η κυρία Βουλφ δίδαξε ενηλίκους ώστε να μαθαίνουν περισσότερο όπως τα παιδιά, αυτοί έμαθαν τις καινούργιες δεξιότητες πολύ πιο γρήγορα.

Το ίδιο φαίνεται επίσης να ισχύει στην εκμάθηση πληροφοριών. Ως ενήλικοι έχουμε ένα τεράστιο απόθεμα νοητικών σύντομων δρόμων οι οποίοι μας επιτρέπουν να «πηδάμε» τις λεπτομέρειες. Εξακολουθούμε όμως να διατηρούμε την ικανότητα να μαθαίνουμε νέα πράγματα με τον ίδιο τρόπο όπως τα παιδιά, κάτι το οποίο υποδηλώνει ότι, αν μπορούσαμε να αντισταθούμε στον πειρασμό να «κόβουμε δρόμο», μάλλον θα μαθαίναμε πολύ περισσότερα. Μια πιο «δοκιμασμένη» μέθοδος είναι να παραμένουμε ενεργοί. Καθώς η ηλικία προχωρεί οδηγεί στην απώλεια εγκεφαλικού ιστού, αυτό όμως ίσως σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το πόσο λίγο τρέχουμε από εδώ και από εκεί σε σχέση με τους νέους. Με λίγη σωματική άσκηση ο εγκέφαλος μπορεί να ξανανιώσει. Σε μια μελέτη 40 λεπτά σωματικής άσκησης τρεις φορές την εβδομάδα για έναν χρόνο αύξησαν το μέγεθος του ιππόκαμπου – περιοχή η οποία είναι καθοριστική για τη μάθηση και τη μνήμη. Βελτίωσαν επίσης τη συνδεσιμότητα σε όλον τον εγκέφαλο διευκολύνοντας τις νέες γνώσεις να εδραιωθούν.

6. Αντλήστε τη δύναμη της γνώσης

Ενα από τα πιο χρήσιμα χαρακτηριστικά του εγκεφάλου είναι η ικανότητα να απορροφά τμήματα πληροφοριών και να κάνει συνδέσεις μεταξύ τους. Η γνώση είναι πραγματικά δύναμη: αν είναι λίγη μπορεί να είναι επικίνδυνη, ενώ όσο περισσότερα γνωρίζουμε τόσο καλύτερα εξοπλισμένοι είμαστε για να αντιμετωπίσουμε τη ζωή.

Τι είναι όμως ακριβώς η γνώση; Πώς αποθηκεύονται τα δεδομένα, πώς οργανώνονται και πώς ανασύρονται όταν τα χρειαζόμαστε;

Η γνώση προφανώς βασίζεται στη μνήμη – ιδιαίτερα στο είδος της μνήμης που αποθηκεύει γενικές πληροφορίες σχετικά με τα αντικείμενα, τα μέρη, τα γεγονότα και τα άτομα και η οποία είναι γνωστή ως εννοιολογική μνήμη. Αυτό είναι το κομμάτι της μνήμης που ξέρει ότι το Παρίσι είναι η πρωτεύουσα της Γαλλίας, η οποία είναι μια συνταγματική δημοκρατία στη Δυτική Ευρώπη – αλλά όχι το κομμάτι που αποθηκεύει τις αναμνήσεις ενός Σαββατοκύριακου που περάσατε εκεί.

Η γνώση δεν έχει τόσο να κάνει με το ποιες πληροφορίες αποθηκεύετε όσο με το πώς τις οργανώνετε για να δημιουργήσετε μια πλούσια και λεπτομερή κατανόηση του κόσμου η οποία συνδέει μεταξύ τους όλα όσα ξέρετε.

Η θέα ενός σκύλου, για παράδειγμα, αυτόματα ενεργοποιεί άλλα τμήματα πληροφοριών σχετικά με σκύλους: πώς μοιάζουν, πώς μυρίζουν, πώς ακούγονται και πώς κινούνται, το γεγονός ότι είναι εξημερωμένοι λύκοι, τα ονόματα παρόμοιων σκύλων που γνωρίζετε και τα συναισθήματά σας για τους σκύλους.

Το πώς ο εγκέφαλος επιτυγχάνει αυτόν τον τιτάνιο άθλο είναι κάθε άλλο παρά ξεκάθαρο. Μια πρόσφατη πρόταση είναι ότι έχει έναν «κόμβο» ο οποίος βάζει «ταμπέλες» με κατηγορίες σε όλα όσα γνωρίζουμε και συναντάμε επιτρέποντάς μας να συνδέουμε τα σχετικά μεταξύ τους πράγματα.

Το 2003 ο Τιμ Ρότζερς, γνωσιακός ψυχολόγος ο οποίος σήμερα είναι στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον, πρότεινε ως κόμβο τον πρόσθιο κροταφικό λοβό. Ο πρόσθιος κροταφικός λοβός έχει υποστεί μεγάλη βλάβη σε άτομα με εννοιολογική άνοια, τα οποία προοδευτικά χάνουν τη γνώση της έννοιας των λέξεων και των αντικειμένων αλλά διατηρούν τις δεξιότητες και τις αυτοβιογραφικές αναμνήσεις τους. Πειράματα που έχουν γίνει έκτοτε έχουν υποστηρίξει αυτή την ιδέα – όταν ο πρόσθιος κροταφικός λοβός μπλοκάρεται προσωρινά από έναν μικρό ηλεκτρομαγνητικό παλμό, τα άτομα χάνουν την ικανότητα να κατονομάζουν αντικείμενα και να κατανοούν το νόημα των λέξεων.

Ο κ. Ρότζερς υποστηρίζει ότι χωρίς αυτό το σύστημα θα βρισκόμαστε σε σύγχυση σχετικά με το πώς τα πράγματα δένουν μεταξύ τους. «Πώς θα βγάζατε για παράδειγμα το συμπέρασμα, αν κάνατε ένα κολάζ με τα παιδιά σας και σας τελείωνε η κολλητική ταινία, ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αντί για αυτήν κόλλα σε στικ;» λέει. «Η ταινία δεν μοιάζει με την κόλλα στο σχήμα, στο χρώμα ούτε στο πώς τη χρησιμοποιείτε. Χρειάζεστε μια αναπαράσταση η οποία να διευκρινίζει την ομοιότητα σε είδος».

Το καλό νέο είναι ότι φαίνεται πως δεν υπάρχει όριο στη γνώση που μπορεί να χωρέσει μέσα στον εγκέφαλό μας. Εξ όσων γνωρίζουμε, κανείς ποτέ δεν ξέμεινε από αποθηκευτικό χώρο.

Φαίνεται ωστόσο ότι είναι δυνατόν να γνωρίζετε περισσότερα από όσα πρέπει. Ο Μάικλ Ράμσκαρ από το Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν στη Γερμανία θεωρεί ότι όποιος ζει αρκετά πολύ κάποια στιγμή φθάνει σε αυτό το σημείο μόνο και μόνο εξαιτίας των γνώσεων που έχει συγκεντρώσει σε μια ολόκληρη ζωή. Υποστηρίζει ότι οι γνωστικές ικανότητες επιβραδύνονται με την ηλικία όχι γιατί ο εγκέφαλος φθείρεται αλλά επειδή είναι τόσο γεμάτος. Και έτσι – όπως ένας υπερβολικά γεμάτος και χρησιμοποιημένος σκληρός δίσκος – χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ξεχωρίσει το καθετί.

7. Μπορείτε να αυξήσετε το IQ σας;

Η ευφυΐα ήταν πάντα δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί και ένας σημαντικός λόγος για αυτό είναι ότι φαίνεται να εμπλέκει το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου, οπότε είναι σχεδόν βέβαιον ότι δεν αποτελεί «ένα πράγμα». Παρ’ όλα αυτά, οι βαθμοί σε διαφορετικών ειδών τεστ IQ έχουν δείξει εδώ και καιρό ότι τα άτομα που έχουν εξαιρετικά καλές επιδόσεις – ή κακές – σε ένα από αυτά φαίνεται να έχουν ανάλογες επιδόσεις σε όλα. Αυτό μπορεί να συμπυκνωθεί στο ότι ίσως υπάρχει ένας μεμονωμένος παράγοντας γενικής ευφυΐας (ή «g»), ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται σε συνάρτηση με την ακαδημαϊκή επιτυχία, το εισόδημα, την υγεία και τη διάρκεια ζωής.

Το να έχουμε περισσότερη ευφυΐα είναι λοιπόν σαφώς καλό, όμως από πού προέρχεται αυτή; Σε ένα μεγάλο μέρος της η απάντηση φαίνεται να είναι γενετική. Το 1990 οι πρώτες μελέτες σε δίδυμα αδέλφια έδειξαν ότι οι επιδόσεις στα τεστ ευφυΐας των ταυτόσημων διδύμων που είχαν μεγαλώσει ξεχωριστά έμοιαζαν πολύ περισσότερο μεταξύ τους από ό,τι εκείνες των μη ταυτόσημων διδύμων που είχαν μεγαλώσει μαζί. Εκτοτε κάποια γονίδια έχουν συνδεθεί με τον δείκτη ευφυΐας, όλα τους όμως φαίνεται να έχουν πολύ μικρή επίδραση και τα γονίδια που εμπλέκονται θα πρέπει στην πραγματικότητα να είναι χιλιάδες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το περιβάλλον δεν παίζει κάποιον ρόλο, τουλάχιστον κατά την παιδική ηλικία. Ενόσω ο εγκέφαλος αναπτύσσεται, τα πάντα, από τη διατροφή και την παιδεία ως τα ερεθίσματα, έχουν τεράστιο ρόλο στην ανάπτυξη των εγκεφαλικών δομών που είναι απαραίτητες για την ευφυή σκέψη. Τα παιδιά με κακή διατροφή και ελλιπή μόρφωση μπορεί να μην εκπληρώσουν ποτέ το γενετικό τους δυναμικό.

Ακόμη όμως και για τα μορφωμένα και καλοταϊσμένα παιδιά οι επιδράσεις του περιβάλλοντος ατονούν με τον χρόνο. Στους ενηλίκους τα γονίδια ευθύνονται για το 60%-80% των διαφορών στις επιδόσεις στα τεστ ευφυΐας σε σχέση με λιγότερο από 30% στα μικρά παιδιά. Είτε μας αρέσει είτε όχι, μοιάζουμε όλο και περισσότερο με τους στενούς συγγενείς μας καθώς μεγαλώνουμε.

Αν λοιπόν τα γονίδια παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο, υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν οι ενήλικοι για να βελτιώσουν το IQ τους; Το καλό νέο είναι ότι ένα είδος ευφυΐας εξακολουθεί να βελτιώνεται σε όλη τη ζωή μας. Οι περισσότεροι ερευνητές διακρίνουν τη ρευστή ευφυΐα, η οποία μετρά την ικανότητα να κάνουμε λογικές σκέψεις, να μαθαίνουμε και να εντοπίζουμε μοτίβα, από την αποκρυσταλλωμένη ευφυΐα, η οποία αποτελεί το σύνολο όλων των γνώσεων που έχουμε αποκτήσει ως τώρα. Η ρευστή ευφυΐα επιβραδύνεται με την ηλικία αλλά η αποκρυσταλλωμένη ευφυΐα όχι. Ενώ λοιπόν αρχίζουμε να γινόμαστε λίγο πιο αργοί καθώς μεγαλώνουμε, μπορούμε να είμαστε ήσυχοι ότι εξακολουθούμε να γινόμαστε και πιο έξυπνοι.

8. Ρυθμίστε το ρολόι σας για να γίνετε μεγαλοφυΐες

Το μυαλό είναι άστατο ον – κάποιες φορές είναι κοφτερό σαν ξυράφι και άλλες μπερδεμένο σαν κουβάρι. Τουλάχιστον σε έναν βαθμό αυτές οι μεταπτώσεις μπορούν να εξηγηθούν από τις διακυμάνσεις των κιρκαδικών ρυθμών, κάτι το οποίο σημαίνει ότι, τουλάχιστον θεωρητικά, αν κάνετε το σωστό είδος έργου την κατάλληλη ώρα της ημέρας, η ζωή σας θα πρέπει να κυλάει λίγο πιο ομαλά.

Η ακριβής χρονική περίοδος αυτών των διακυμάνσεων ποικίλλει κατά περίπου δύο ώρες μεταξύ των πρωινών και των νυχτερινών τύπων, επομένως είναι δύσκολο να δώσει κάποιος μια συμβουλή που να ταιριάζει σε όλους. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν μερικοί κανόνες που αξίζει να έχετε κατά νου, όποιος και αν είναι ο φυσικός χρόνος εγρήγορσής σας.

Μια ιδέα είναι να μην κάνετε πράγματα που απαιτούν απόλυτη συγκέντρωση μέσα στις πρώτες δύο ώρες αφότου ξυπνήσετε. Ανάλογα με το πόσο έχετε κοιμηθεί, μπορεί να χρειαστεί να περάσουν από 30 λεπτά ως τέσσερις ώρες ώσπου να φύγει η αδράνεια του ύπνου – γνωστή και ως πρωινή θολούρα. Αν ωστόσο θέλετε να σκεφθείτε δημιουργικά, η θιολούρα μπορεί να είναι καλή (βλ. 5).

Οταν, παρ’ όλα αυτά, η σκληρή δουλειά δεν μπορεί να περιμένει, το καλό νέο είναι ότι οι έρευνες έχουν υποστηρίξει αυτό που οι περισσότεροι ήδη ξέρουμε: μια δόση καφεΐνης βοηθάει να διώξουμε την αδράνεια του ύπνου και να προχωρήσουμε κάπως τη δουλειά μας.

Μια άλλη συμβουλή είναι να συγχρονίσετε τη νοητική γυμναστική σας με τις διακυμάνσεις στη θερμοκρασία του σώματός σας. Μελέτες που έχουν μετρήσει τις διαφορές στα πάντα, από την προσοχή και τη λεκτική συλλογιστική ως τους χρόνους αντίδρασης, έχουν δείξει ότι όταν η εσωτερική θερμοκρασία μας πέφτει κάτω από τους 37 βαθμούς Κελσίου ο εγκέφαλος δεν είναι στα καλύτερά του.

Με αυτό το μέτρο η χειρότερη ώρα για να κάνετε οτιδήποτε απαιτεί σκέψη είναι, όπως είναι αναμενόμενο, ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις 6 π.μ. Σχεδόν εξίσου κακή ώρα είναι μετά το μεσημέρι, από τις 2 μ.μ. ως τις 4 μ.μ., και αυτό σχετίζεται περισσότερο με τη θερμοκρασία του σώματος παρά με το φαγητό – μελέτες σε άτομα που δεν έχουν φάει ή έχουν φάει πολύ λίγο δείχνουν το ίδιο πρόβλημα. Σε γενικές γραμμές, οι καλύτερες ώρες για να στρωθείτε στη δουλειά είναι από τα μέσα του πρωινού ως το μεσημέρι και μετά ξανά από τις 4 μ.μ. ως τις 10 μ.μ.

Υπάρχουν ωστόσο τρόποι να ξεγελάσετε το σύστημα. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι μεταβολές στη θερμοκρασία του σώματος και η εγρήγορση μπορούν επίσης να λειτουργήσουν ανεξάρτητα από το εσωτερικό ρολόι, επομένως λίγη καλά προγραμματισμένη ως προς τη χρονική στιγμή σωματική άσκηση ή ένα καυτό ντους μπορούν να κάνουν θαύματα.

Παρ’ όλα αυτά, καλό θα είναι να αφήσετε τα ανταγωνιστικά αθλήματα για το τέλος της ημέρας. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι χρόνοι αντίδρασης και ο συντονισμός ματιών – χεριών γίνονται προοδευτικά καλύτεροι με το πέρασμα της ημέρας φθάνοντας στην κορύφωσή τους γύρω στις 8 μ.μ.

Υστερα από αυτά έχετε χρόνο για λίγη ακόμη εστιασμένη ενέργεια προτού το σώμα κρυώσει, ο εγκέφαλος επιβραδυνθεί και δεν μπορούμε να κάνουμε με αυτόν τίποτε περισσότερο από το να ονειρευτούμε.

http://www.siatsoucyprus.com/